Bulion z drobiu – tradycyjność i nowoczesność w jednym

Po 3: lekkość

W odpowiedni sposób przygotowany bulion drobiowy (w odróżnieniu od wywarów z innych mięs) nie jest tłusty. W ten sposób nawet w trakcie schorzenia organizm nie musi wydatkować dodatkowej energii na trawienie, a my mamy pewność, iż dostarczyliśmy sobie wszystko co najlepsze.

Uszykowanie

Tradycyjnie bulion drobiowy (zwany również często rosołem) był gotowany na wolnym ogniu przez dużo godzin. Ten sposób gotowania od zawsze gwarantował niezapomniany, skoncentrowany smak. Jednakże nie tylko długie a także powolne gotowanie stanowi sekret tejże zupy o niezwykłych właściwościach. Zabierając się do przygotowywania bulionu drobiowego musimy pamiętać o następujących sprawach:

Zimna woda – gotowanie bulionu drobiowego ZAWSZE rozpoczynamy od zalania w garnku wszelkich potrzebnych składników zimną wodą. Trzymanie się to sprawdzonego sposoby sprawia, że wywar nabierze niezapomnianego, esencjonalnego smaku.

Przypalona cebula – przed dodaniem cebuli do rosołu, dobrze jest ją przypalić. Jest to poprzez umieszczenie cebuli na najmniejszym palniku na kuchence gazowej (obracając warzywo co pewien czas na inną stronę). W razie kuchenki elektrycznej, kroimy cebulę na ćwiartki, włączamy w piekarniku grzanie od góry jak również umieszczamy warzywo na blaszce, jaką wstawiamy na najwyższe piętro piekarnika.

Bulion drobiowy uchodzi za zdrowotny wywar. Jest ku temu kilka powodów.

PrzejażdżkiJeżeżenie wasągiem po rynkach miast

Droga do odzyskania świetności

Nim wasągi raz jeszcze zdobyły serca turystów oraz zagościły w krajobrazie polskich ulic – potrzebna była ich gruntowna renowacja. Przede wszystkim należy było zadbać o podniesienie jakości elementów wiklinowych, w grę wchodziło nie jedynie oczyszczenie ich z kurzu, ale również całkowita wymiana poszczególnych części. Po wielu latach wykorzystywania w starych czasach i po długim czasie niebytu sporo nadwozi też potrzebowało całkowitej wymiany, łamały się osie, pękały koła, cały wygląd estetyczny pozostawiał dużo do życzenia. Na szczęście wsparcie wykwalifikowanych tapicerów, stolarzy oraz znawców projektowych sprawiła, że te samochody na powrót zaczęły lśnić swoim naturalnym, nieprzetworzonym blaskiem. W obecnych czasach trudno sobie wyobrazić rynki miejskie bez obecności choć paru wasągów. Wprowadzają one w powierzchnię estetykę dawnych lat, za którymi tęsknią starsze pokolenia. Stanowią alternatywę dla szkodzących środowisku aut, stanową istny eksponat który ma prawo wieść „nowe życie”.

Obecnie dużo muzeów miejskich pochwalić może się posiadaniem wasągów jako eksponatów, symboli dawnych epok. Wiele włodarzy miast w tym celu dostrzega w wasągach niezwykłą wartość estetyczną i sentymentalną, co skutkuje wykorzystywaniem ich jako pojazdów o osobowości turystycznym. Szczególnie efektownie komponują się z zabytkową architekturą starych rynków, które funkcjonują właściwie w co kolejnym polskim mieście. Zaprzęgnięte w konie wasągi jawią się tak, jakby żywcem są przeniesione do współczesności z XIX wieku. Turyści chętnie lubią z nich korzystać, gdyż mogą się przy tym doświadczyć trochę arystokratycznie, i ponad to okazja zwiedzenia okolic konkretnego miasta podczas przejażdżki wasągiem to zwyczajnie nie lada atrakcja. Osoby pełniące rolę woźnicy na tego typu wozie są zwykle niezwykle komunikatywne, przez co podczas przejażdżki można uciąć sobie ciekawą rozmowę na w dowolny sposób wybrany temat, również taki dotyczący miejsca, jakie obecnie w świetnym towarzystwie zwiedzamy. Do wasągu zaprzęgnięty być może jeden czy dwa konie. Z zaprzęgniętymi dwoma koniami pojazd przedstawia się znacząco efektowniej.

Wasągiem nazywa się wóz zbudowany z czterech kół, w postaci pozbawionej zadaszenia oraz resorów. Nadwozie drabinkowe opiera się tam na solidnych osiach, a boki dla podniesienia cech estetycznych są wyplatane wikliną. Szczyt popularności tych samochodów jak przykładowo wasąg przypadł na cały wiek XX – do lat siedemdziesiątych, gdy wiele pojazdów zaczęło pojawiać się na ulicach polskich miast. Charakter tego samochodu każdorazowo był przede wszystkim bagażowy, odrobinę rzadziej podróżny. Był idealny do pokonywania krótkich dystansów.